روشنفکری معاصر ایران

یادداشت «درنگی در جریان روشنفکری معاصر» در صفحه اول روزنامه گلچین امروز، سال بیستم، شماره 4659، سه شنبه 14 آذر 1402، منتشر شد، و سپس بلافاصله در پایگاه اینترنتی شمال ما به آدرس: https://shomalemanews.ir/?p=109111 قرار گرفت. در بخشی از این سرمقاله آمده است:

روشنفکر یا اندیشمند، به کسی می گویند که میخواهد چشمانداز و دریچهای جدید بر روی انسان بگشاید. معادل واژه روشنفکر در زبان عربی «منوّر الفکر» است. روند تاریخی جریان روشنفکری Intellectual در ایران را میتوان در پنج گروه: روشنفکران دوره مشروطه، روشنفکران دوره پهلوی اول، روشنفکران دوره پهلوی دوم، روشنفکران دوره جمهوری اسلامی، و روشنفکری دینی، تقسیمبندی کرد؛ اما بهتر آن است که جریان روشنفکری معاصر را به شش دسته زیر تقسیم کنیم.

به هرحال، اغلب جریان های روشنفکری قبل از انقلاب اسلامی در ایران پیشینه ی خوبی ندارند. این جریان ها باتوجه به نبود صداقت در گفتار و عمل مدعیان آن، به مرور از سوی مردم طرد شده است. شهید مرتضی مطهری از مهمترین منتقدان و تحلیلگران جریان های روشنفکری قبل از انقلاب بودهاست. جریان شبه روشنفکری نیز حرفی برای گفتن ندارد و بیشتر حالت پرچم دارد. یک روز مخالف ایران و روز دیگر سنگ ایران را به سینه می زند. روشنفکر آن است که آینده را بشناسد و دچار یک پیشxadفرض ایدئولوژیک و نژادپرستانه نباشد و داوریش بر مبنای باستانگرایی و عربستیزی قرار نگیرد؛ بلکه باید به تمدن ایران باستان و تمدن ایران پس از اسلام به طور یکسان توجه کند؛ نهایت آن که تنها جریان روشنفکری دینی با طیف روشنفکر مردمی است که مأنوس با انقلاب اسلامی می باشد و طیف اصلاح طلب تندرو را که درصدد تغییر نظام اسلامی هستند باید کنار گذاشت.

شهر باران ...