تفرقه و شکست ملی

سرمقاله سیاسی «وقتی اختلاف داخلی، بزرگ‌ترین تهدید می‌شود» در صفحه اول روزنامه سوال جواب، سال دوازدهم، شماره 2909 یکشنبه 19 بهمن 1404 به چاپ رسید. این یادداشت به زودی در پایگاه اینترنتی منتشر خواهد شد. در بخشی از این سرمقاله آمده است:

چهار جریان اصلی در سیاست ایران ـ اصول‌گرایان، اصلاح‌طلبان، اعتدال‌گرایان و مستقل‌ها ـ هر یک بخشی از جامعه و واقعیت سیاسی کشور را نمایندگی می‌کنند. اختلاف نظر میان آن‌ها نه‌تنها طبیعی، بلکه برای پویایی سیاسی ضروری است. مشکل از جایی آغاز می‌شود که این اختلاف‌ها به حذف، تخریب و بی‌اعتبارسازی متقابل می‌انجامد؛ جایی که منافع جناحی، جای منافع ملی را می‌گیرد و پیروز شدن بر رقیب داخلی مهم‌تر از ایستادگی در برابر تهدید بیرونی می‌شود.

در شرایطی که احتمال اقدام مستقیم یا غیرمستقیم آمریکا علیه ایران همچنان به‌صورت یک سناریوی جدّی مطرح است، تداوم اختلافات داخلی بیش از هر زمان دیگری نگران‌کننده می‌نماید. فشارهای خارجی در پیرامون ایران و هم‌صدایی برخی مخالفان خارج‌نشین با این سیاست‌ها حاکی از آن است که تهدید، صرفاً ذهنی نیست. در چنین فضایی، تفرقه داخلی به‌طور واقعی به عاملی تشدیدکننده ضعف ملّی بدل می‌شود؛ و تجربه نشان داده است که ملّت‌ها، پیش از حمله خارجی، ابتدا با فرسایش وحدت داخلی از پا درمی‌آیند.