ویژگی ها و فرهنگ عمومی مردم رشت

یادداشت «ویژگی ها و فرهنگ عمومی مردم استان گیلان و شهر رشت» در سرمقاله روزنامه گلچین امروز، شماره 4439، سال نوزدهم، یک شنبه 18 دی 1401، منتشر شد. در بخشی از این سرمقاله که مربوط به ویژگی ها و فرهنگ عمومی مردم رشت است، آورده شد:

قرنهای متمادی است که اقوام مختلف در شهر رشت همزیستی مسالمتآمیزی دارند و این همزیستی فرهنگ مشترکی را پدید آورده و در عین حال این اقوام ویژگیهای قومی و گویشی خود را حفظ کردهاند. این فرهنگ غنی خود را در آداب و سنن مردم رشت بروز داده است. آیین هایی مانند نوروز خوانی، عروس گوله، پس از گذشت سال ها همچنان در میان مردم دیده می شوند. از طرف دیگر، آنچه در لابلای نوشته های مؤرخان ایرانی درباره مردم رشت و گیلان به چشم می خورد، حکایت از روحیه سلحشوری و عدم سرسپردگی به حکومت های مرکزی ایران بوده است.

اهالي رشت داراي ويژگي هاي زبانی، ظاهری و فرهنگی خاص خود هستند كه به راحتی مي توان آنان را از غيرشان تميز داد. زبان مردم رشت، گیلکی و یکی از لهجه های باستانی و پُرمایه ایران است. وجود واژه های بازمانده از زبان اوستایی و پهلوی در زبان گیلگی مثل: وارش (باران)، ورف (برف)، هیست (خیس)، ولگ (برگ)؛ و همچنین وجود واژه های مانند خانی (چشمه)، آهین (آهن)، مانگه (ماه)، توم (بذر برگزیده برنج کاری)؛ تلفظ سریع واژه ها، حذف كلمه در میانه جملات، جا به جایي مضاف و مضاف اليه مثل: زن پِر (زن پِدر) كه در اصل پِدر زن است؛ و جنگله میان که در اصل میان جنگل (درون جنگل) است؛ عمده ترين وجه مشخصه محاوره زبان گيلكي و به ویژه لهجه رشتی مي باشد.

كبودي چشم يا آبي بودن آن كه در گيلكي بدان كاس چوم مي گويند، در میان مردم فراوان دیده می شود. از ويژگي هاي ظاهري آنان نیز تنوع در پوشاك و لباس مي باشد. تديُّن، سلوك رفتار، علاقه به خانواده، عدم پرخاشگري و كم بودن دعوا و مرافعه در میان آنان، دوري از حرص و بُخل، دست و دل بازي در مخارج اهل و عيال، دوري از حسادت، و سرانجام صراحت لهجه در بيان مقاصد، از رفتارهاي پسنديده؛ و اما سادگي و زودباوري، متأثر شدن سريع از فرهنگ و آداب بيگانه (چه ايراني و چه خارجي) و عشرت خواهي و عافيت طلبي، از جمله رفتارهاي نكوهيده آنان است.

شهر باران ...