نکته های اخلاقی دوم
شیعه بر اساس روایات وارده شده از ائمه معصومین (ع) در حق برادران مومن خویش دعا می کند. علی بن ابراهیم قمی (م ۳۰۷ق.) فقیه و محدث نامی شیعه و معاصر با امام هادی(ع) در تفسیرش به اسناد خود از حماد نقل می کند:
«قلت لابی عبدالله علیه السلام: اشغل نفسی بالدعاء لاخوانی و لاهل الولایة؛ فما تری فی ذلک؟ قال: ان الله تبارک و تعالی یستجیب دعا غایب لغایب و من دعا للمومنین و المومنات و لاهل مودتنا رد علیه من آدم الی ان تقوم الساعة بکل مومن حسنة ... .»[1]
ترجمه: به امام جعفر صادق (ع) گفتم: نفس خود را به دعا کردن در حق برادران دینی و کسانی که اهل ولایت اهل بیت معصومین (ع) هستند مشغول کرده ام، نظر شما در این باره چیست؟ آن حضرت فرمود: خداوند تبارک و تعالی دعای کسی را که حضور ندارد برای کسانی که حاضر نیستند به استجابت می رساند. هر کسی که در حق مردان و زنان مومن و دوستداران ما دعا کند، از زمان حضرت آدم (ع) تا بر پایی روز قیامت به اندازه هر یک از مومنان برایش کارهای نیک نوشته می شود.

اما گروهی از اهل سنت از دعا کردن در حق برادران مومن خویش خودداری می کنند و ظاهرا این رفتارشان یا به خاطر مخالفت با سیره شیعیان است و یا اینکه آنان در واقع از این سعادت بزرگ به کلی محروم اند. یکی از بزرگان این طایفه در اثرش نوشته است:
انسان زاهدی از یک نفر درخواست دعا کرد. وی در جوابش گفت: هر شفاعت کننده ای یا باید دعایش مستجاب و پذیرفتنی باشد و یا اینکه کسی باشد که نفسش صاحب اثر است، در صورتی که من در خودم نه استجابت دعایی می بینم و نه جزو کسانی هستم که سخن خوب گفتن و کار خوب کردن برایش عادت شده باشد.
گروهی از اهل سنت نیز اعتقاد دارند در حق برادران مومن نباید دعا کرد و می گویند در این گونه موارد راضی شدن به قضا و قدر الهی بهتر است؛ زیرا که ممکن است دعا کننده کاری مخالف با تکلیف وارده شده از طرف خداوند تعالی کرده و آنچه منافی مصلحت خودش است، درخواست نماید. این دیدگاه باطل است؛ زیرا در اینجا استجابت دعا به خاطر مصلحتی که تنها حق تعالی بدان آگاه است، منافاتی با شرط بندگی ندارد؛ چون که در دعا کردن اغلب ذلت، خضوع، خشوع و شکستگی دیده می شود که همگی با مقام بندگی تناسب دارد.
از طرف دیگر، خداوند تعالی نیز از بندگان خود خواسته است دعا کنند و آنان را بدان تشویق کرده و از ترک دعا بر حذر داشته است و خودش وعده داده که اگر بنده اش از دعا فاصله بگیرد وارد جنهم دایمی خواهد شد.
[1] . الخصال، ج 4، ص 197، (و همچنین نگاه شود به حدیث 5 باب 52 از همین باب)؛ وسائل الشیعة، ج 7، ص 41 (باب استحباب دعاء برای مؤمن و التماس دعا از او، حدیث 14).
ما را در سایت شهر باران دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 327