زیارت امام حسین (ع) و پیاده روی اربعین

     در روایات بسیاری بر زیارت حضرت سیدالشهدا تاکید شده، حتی در پاره ای از این روایات، از وجوب و فرض بودن این زیارت یاد شده، تا بدانجا که برخی علما همچون علامه مجلسی و پدرشان به این نظر متمایل شده اند که بر کسی که توانایی انجام زیارت آن حضرت را دارد، این زیارت در عمر یک بار  واجب است. در روایات بسیاری، زیارت امام حسین علیه السلام به منزله یک عمره مقبوله دانسته شده و در برخی روایات، ثواب بیشتری برای زیارت امام حسین علیه السلام ذکر شده است. بنابر روایت معتبری حضرت صادق علیه السلام در سجده پس از نماز خود، برای زائران آن حضرت، که در این راه، مال خود را صرف کرده و بدن های خویش را به زحمت می اندازند و رنگ صورت های شان در اثر تابش خورشید بر می گردد، دعا کرده و سلامتی ایشان و خانواده های شان را از درگاه خداوند طلب کرده اند.

    نزدیک به چهارده قرن از زیارت قبر شهیدان کربلا توسط فرزندان سیدالشهدا و کاروان اسیران کربلا، جابر بن عبدالله انصاری و عطیه کوفی می گذرد و امروز آن حرکت مبدا و خاستگاه یک حرکت عظیم است. شیعیان و دوستداران ابا عبدالله الحسین علیه السلام اعم از زن و مرد، پیر و جوان و کودک، فقیر و غنی و عرب و عجم با هر زبان و نژادی از سراسر گیتی با پای پیاده به سوی کربلا در حرکتند تا هم زمان با سالروز رسیدن کاروان حسینی به کربلا خود را به حرم سرور آزادگان برسانند.

    يكي از نشانههاي مومن، زيارت امام حسين(ع) در روز اربعين است. از حضرت امام حسن عسکري(ع) روايت شده است كه علامت هاي مؤمن پنج چيز است که  يكي از وظايف شيعيان را اهتمام به زيارت اربعين بر شمرده اند. روایات زیادی در خصوص اربعین آمده است، اما در خصوص پیادهروی اربعین هیچ روایتی نقل نشده است. پیاده روی برای زیارت مستحب است و تکریم زیارت امام حسین (ع) برای تعظیم شعائر الهی است.

    پیاده روی اربعین حسینی از قرن هشتم به صورت دسته جمعی آغاز شد. اما پیادهروی اربعین که  در حال حاضر مشاهده میکنیم، سابقه تاریخی چندانی ندارد. محدث جلیل القدر حاجی نوری (قدس سره) با پیاده روی مستمر خود در ایام اربعین، به همراه بزرگان علما از نجف به کربلا، به این مراسم شکوه ویژه بخشید.

    اصل این زیارت مربوط به طلبههای کربلا بوده است. وقتی که بعثیها، بنا را بر جلوگیری از شعائر حسینی از جمله پیادهروی کربلا گذاشتند عدهای از بازاریان و کسبه مسجدی، از طلاب تقلید کردند و آنان نیز به پیادهروی روز اربعین پرداختند. این اقدام به منظور دهن کجی به بعثیها رفته رفته رایج  و در ابتدا منجر به کشته شدن و آزار و اذیت زیادی از سوی بعثی ها شد. پیادهروی اربعین بعد از فروپاشی بعثیها کم کم افزایش یافت و همه ساله مردم بی شماری که سال به سال بر تعدادشان افزوده میشد، به زیارت کربلا با پای پیاده میشتابند.

    یکی دیگر از عوامل رواج پیاده روی اربعین، فشار آوردن بر شیعیان و اقلیت شمردن آنان است. برای مقابله با این تفکر، شیعیان زیادی در صدد برآمدند تا اثبات کنند شیعه در اقلیت نیست. از این رو راهپیمایی مظهر خوبی برای نشان دادن جمعیت حداکثری شیعه شد.

    در مورد اینکه آیا خطر، مانع از سفر به کربلا می شود بین علما اختلاف است و بعضی از علما حتی در فرض ضرر داشتن، آن را تجویز کرده اند؛ ولی اگر خطر نباشد این پیاده رفتن موضوعیت دارد.[1]