مهاجرت افاغنه به ایران

یادداشت سیاسی- اجتماعی «مهمان ناخوانده بلاست» در صفحه اول روزنامه سوال جواب، سال دهم، شماره 2491، دوشنبه 31 اردیبهشت 1403 منتشر شد. در بخشی از این سرمقاله آمده است:

بخش بزرگی از مهاجران به ایران را افاغنه تشکیل می دهند. پس از به قدرت رسیدن طالبان در افغانستان، مهاجرت افغان ها به ایران سیر صعودی پیدا کرد. هدف عموم افاغنه از مهاجرت به ایران، شرایط بد اقتصادی و سیاسی حاکم بر افغانستان است؛ وجود اشتراکات دینی و مذهبی و تحت فشار بودن شیعیان علّت دیگر مهاجرت به ایران می باشد. اولویت اول مهاجران افغانی تهران و مشهد، و سپس کلان شهرهای مانند کرمان، اصفهان، شیراز است. اغلب آنان در حومه شهرهای و حتی روستاهای دورافتاده زندگی می کنند و کمتر کسی حاضر است به خاطر مخارج سنگین زندگی مثل هزینه مسکن در مرکز شهر زندگی کند. اکثر آنان در مشاغل پست و سخت مانند کارگری در گاوداری و کارگری ساختمانی مشغولند.

از طرف دیگر، ساز و کار مطالعاتی درباره مهاجران به ویژه افاغنه وجود ندارد، و آمارهای دولتی نیز معتبر نیست. امروزه حدود ده میلیون نفر (برطبق برخی آمارهای غیررسمی حدود پانزده میلیون نفر)، یعنی بیش از ده درصد جمعیت کشور، افغانی هستند؛ و به خاطر انبوه مهاجرت ها، طبقه اجتماعی متوسط یا همان توده اجتماعی که بدنه اصلی جامعه ایران را تشکیل می دهد، روز به روز نحیف تر می شود. پیشنهاد می شود یک آمارگیری رسمی از تمام جمعیت مهاجران ایران اعم از افغانی، عراقی، پاکستانی و غیر آن ها انجام شود؛ و ضمن تسریع در دیوارکشی مرزهای مشترک ایران- افغانستان و ایران – پاکستان؛ و همچنین مجازات شدید ورود غیرقانونی به کشور و تنبیه عوامل داخلی که به شوتی شهرت دارند؛ سیاست دولت بر جمع آوری استانی تمام افاغنه باشد. برای انجام این طرح از استان های غرب کشور یعنی آذربایجان غربی، کرمانشاه، کردستان، ایلام و خوزستان شروع و به تدریج به استان های شرق کشور ختم شود. جمع آوری آن ها در یک یا دو استان شرقی و طرد گروهی آنان از طریق مرزهای شرقی کشور هدف اصلی این طرح خواهد بود.

شهر باران ...