چالش خودکشی کادر درمانی

یادداشت «هنوز چاله نکنده مناره اش را دزدید» در صفحه اول روزنامه سوال جواب شماره 2466، دوشنبه 27 فروردین 1403 منتشر شد. در بخشی از این سرمقاله آمده است:

عواملی دست به هم داده تا عرصه بر 1 درمان تنگ شود. 1 کادر 1 از جمله مشکلات امروز جامعه ایران است. آمار فوت کادر درمانی در سال 1402 خورشیدی زیاد بود، اما این آمار بنابه دلایل مختلف مانند دردسر و سرافکندگی برای مسئولان، و تمایل نداشتن خانواده های متوفیان به گزارش آن به خاطر مذموم بودن موضوع خودکشی در عُرف مردم، و قطع شدن مستمری بازماندگان، هیچ اعلام نشده و نخواهد شد.

خودکشی یک پرستار طرحی 32 ساله به نام ساسان در بخش مسمومیت بیمارستان امام خمینی کرمانشاه در نوزده فروردین 1403، پس از تمدید نشدن قراردادش؛ و برحسب شنیده ها، خودکشی یک بانوی کارمند درمانی در بیمارستان کوثر شیراز در همان روز، و نیز خودکشی دکتر طرحی پرستو بخشی 34 ساله متخصص قلب و عروق به علت مسمومیت دارویی و عوارض آن در چهارم فروردین 1403، در بیمارستان ابن سینای شهر دلفان استان لرستان، تنها بخشی از موارد علنی شده سوی مدیریت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ایران در طول نزدیک به سه هفته ی اول سال نوی خورشیدی است. رفتار مسئولان بهداشت و درمان کشور در برخورد با پزشکان طرحی، پرستاران طرحی و کارکنان طرحی بخش درمان، مصداق بارز این ضرب المثل تهرانی «هنوز چاله نکنده مناره اش را دزدید» یعنی کار بدون محاسبه و تدبیر انجام دادن، می باشد.

پرستاران از اقشار زحمتکش کشور هستند. کمبود نیروی پرستار در کشور زیاد است. بسیاری از پرستاران جوان به دلیل محدودیت ها و معذوریت های مالی مجبور به ترک شغل و یا مهاجرت به کشورهای غربی مانند آلمان و کشورهای حاشیه خلیج فارس مانند امارات متحده عربی شده اند. تعرفه گذاری برای پرستاران به درستی اجرا نمی شود، و تبدیل وضعیت و جذب آنان در حکم سراب است. حداقل دریافتی حقوق، اضافه کاری اجباری با چاشنی حقوق کم، معوقات دستمزدی، بازخواست و تهدید، و حتی اخراج در صورت اعتراض، از مشکلات پرستاران است. البته خودکشی از گناهان کبیره بوده و کاری نابخشودنی است، ولی خودکشی به عوامل مختلفی بستگی دارد. منشای خودکشی می تواند مواردی مثل مشکلات اقتصادی و اجتماعی، بیماری های اعصاب و روان، و ناامیدی از زندگی باشد.